Monday, June 15, 2020

கம்பனின் / ஒளவையின் வித்துவச் செருக்கும் நன்றியறிதலும்



கம்பனையும் இராமாயணத்தையும் எல்லோருக்கும் தெரியும்.

இன்றைக்கு கம்பன் இயற்றிய அந்தாதி வகையில் அமைந்த சடகோபர் அந்தாதி படிக்கக் கிட்டியது. இந்த மனிதர் மீது கம்பனுக்கேன் இத்தனை நன்றியறிதல்?

கம்பன் வாழ்ந்த காலத்தில் சோழராட்சி நிலவியது. கம்பருடைய காலம் மூன்றாம் குலோத்துங்கன் வாழ்ந்த காலம் என்று அறிஞர் பலரும் கூறி உள்ளனர். மூன்றாம் குலோத்துங்கன் வாழ்ந்த காலம் கி.பி. 12ஆம் நூற்றாண்டு ஆகும்.

இச் சோழ அரசவையில் ஒட்டக்கூத்தர் அரசவை கவிஞர். அவருக்கும் ஒளவைக்கும் கூட போட்டி. கூடவே புகழேந்திப் புலவருக்கும்.அது ஒருவித வித்துவப் போட்டி. இதற்குள் கம்பரும் அகப்பட்டுக் கொண்டாரோ என்னவோ. அபிதான சிந்தாமணி கம்பரைப் பற்றிய பல கதைகளைக் கூறுகிறது.

அது ஒரு புறம் இருக்க தனிப்பாடல் திரட்டொன்றில்,

மன்னவனும் நீயோ வளநாடும் உன்னதோ
உன்னையறிந் தோதமிழை ஓதினேன் - என்னை
விரைந்துஏற்றுக் கொள்ளாத வேந்துண்டோ உண்டோ
குரங்குஏற்றுக் கொள்ளாத கொம்பு

என்று பாடிவிட்டு தன் ஏடுகளைச் சுருட்டிக் கொண்டு போய் விட்டான் கம்பன்.

அப்படி போய்விட்டவரை ஆதரித்தவர் இந்த சடையப்பவள்ளல் என்று வரலாறு கூறுகிறது. இந்தச் சடையப்ப வள்ளலை தன் அமர பாடல்களில் என்றென்றைக்குமாக  அமர வைத்து போய் விட்டான் இந்தக் கம்பன்.

புலமையின் பலம் அது! ஞானச் செருக்கு அல்லது வித்துவச் செருக்கு என்று சில பெயர்கள் உண்டு அதற்கு.

சடகோபர் அந்தாதியில் 17வதாக வரும்

நாய்போல் பிற்கடை தோறும் நுழைந்து அவர் எச்சில் நச்சிப்
பேய்போல் திரியும் பிறிவியினேனைப் பிறவியெனும்
நோய்போம் மருந்தென்னும் நுனதிரு வாய்மொழி நோக்குவித்துத
தாய்போல் உதவி செய் தாய்க்கு அடியேன் பண்டென் சாதித்ததே. 17

இப்பாடல் அவனின் நன்றியுணர்வுக்கு தக்க சான்றாகும். அது போல கம்பராமாயணத்திலும் இறுதியாக பட்டாபிஷேகத்தின் போது 

’அரியணை அனுமன் தாங்க, அங்கதன் உடை வாள் ஏந்த,
பரதன் வெண் குடை கவிக்க, இருவரும் கவரி பற்ற,
விரி கடல் உலகம் ஏத்தும் வெண்ணெய் மன் சடையன் வண்மை
மரபுளோன் கொடுக்க வாங்கி, வசிட்டனே புனைந்தான், மௌலி’

அதாவது ராம பட்டாபிஷேகத்தின் போது, அனுமன் அரியணையைத் தாங்கினான்; அங்கதன் உடை வாள் ஏந்தி நின்றான்; பரதன் குடை பிடித்தான்; வெண்ணை நல்லூர்ச் சடையன் குலத்தில் தோன்றிய அவனது முன்னோர் ஒருவர் மணிமுடியை எடுத்துக் கொடுக்க, வசிஷ்டர் ராமனுக்கு முடிசூட்டினார் என்று முடிக்கிறான் கம்பன். 

இந்த அடைக்கலம் தந்த வள்ளலை  பாடியதில் தான் கம்பனின் மனிதமும் தன்னுணர்வும் மிகுதியாக மிளிர்கிறது. 

அது நிற்க,

இப்படியான வீறாப்போடு சங்க காலத்து ஒளவையும் பாடிவிட்டுப் போயிருக்கிறாள். இந்த வித்துவச் செருக்கு தான் கவிஞர்களுடய அழகே!

புறம் 235 இல் ஒளவை  சொல்கிறாள்.

சிறியகட் பெறினே, எமக்கீயும்; மன்னே!
பெரிய கட்பெறினே, -
யாம் பாடத் தான் மகிழ்ந்து உண்ணும்; மன்னே!
சிறுசோற் றானும் நனிபல கலத்தன், மன்னே!
பெருஞ்சோற் றாலும் நனிபல கலத்தன் மன்னே 5

என்பொடு தடிபடு வழியெல்லாம் எமக்கீயும்; மன்னே!
அம்பொடு வேல்நுழை வழியெல்லாம் தான்நிற்கும்மன்னே!
நரந்தம் நாறும் தன்கையால்,
 புலவு நாறும் என்தலை தைவரும் மன்னே! -.
 அருந்தலை இரும்பாணர் அகன் மண்டைத் துளையுரீஇ 1 O
இரப்போர் கையுளும் போகிப்
புரப்போர் புன்கண் பாவை சோர,
அஞ்சொல் நுண்தேர்ச்சிப் புலவர் நாவில்
 சென்றுவீழ்ந் தன்று, அவன்
அருநிறத்து இயங்கிய வேலே! 15

ஆசாகு எந்தை யாண்டுஉளன் கொல்லோ?
இனிப், பாடுநரும் இல்லை; பாடுநர்க்குஒன்று ஈகுநரும் இல்லை
பனித்துறைப் பகன்றை நறைக்கொள் மாமலர்
சூடாது வைகியாங்குப், பிறர்க்கு ஒன்று -
ஈயாது வீயும் உயிர்தவப் பலவே! 2O

( ஐயகோ அஞ்சியின் அரிய மார்பகத்தினிடத்தே தைத்த வேல் பாணரின் உண்கலங்களைத் துளையிட்டு, இரப்பவர்கள் கைகளை ஊடுருவி, அவர் சுற்றத்தினர் கண்ணொளியினை மழுங்கச் செய்து, நுணுகிய அறிவாற் சிறந்தோர் நாவினிற் சென்று தைத்ததே! சிறிய அளவு மதுவே பெற்றால் அதனை எமக்கே அளித்து விடுவான்; பெரிய அளவு கிடைத்தாலோ யாம் பாட எமக்கு அளித்து அவனும் உண்பான். சிறுசோறு எனினும் பலரோடு உண்பான்; பெருஞ்சேறு எனினோ மிகப் பலரோடு உண்பான். எலும்பும் தசையும் உடைய வேட்டைப்பொருள் எல்லாம் எமக்களித்து, அம்பும் வேலும் நுழையும் போர்க்களம் எல்லாம் தானே மேற்கொள்வான். நரந்தம் நாறும் தன் கையால், புலால் நாறும் எம் தலையிலே அன்போடு தடவி மகிழ்வான். அவனோ பட்டனன் எமக்குத் தந்தையாக விளங்கிக் காத்தவன் எங்கே உள்ளான்? இனிப் பாடுவார்க்கு ஒன்று தருவாரும் இல்லையே! நீர்த்துறையின் கண் உள்ள பகன்றைப் பெரும்பூ எவர்க்கும் பயன்படாது கழிவதுபோல, வறிதே மாய்ந்து போகும் உயிர்களே இனி பலவாகும்!)
 - காண்க புறநானூறு மூலமும் உரையும் - புகியூர் கேசிகன்

என்று அதியமானை சொல்லும் அவள் அத்துணை நட்புரிமை பூண்டொழுகியவளாக இருந்தாள். அதியமானுக்காக அயல் நாட்டினனிடம் தூது போய் இவன் பெருமையை சொல்லி மீண்டவள் அவள் ( புறநானூறு.-95) . ஒளவைக்கு நெல்லிக்கனி கொடுத்து தன் அன்பை நிரூபித்தவன் அரசனான அதியமான் (புறநானூறு -91) தமக்கிடையானது தந்தை மகள் உறவு போன்றது என்று  புறநானூற்றில் (92)ஒளவை சொல்வாள். தீக்கடை கோல் போல அதியனின் வீரமும் வலிமையும் மறைந்திருக்கும்.என்று புறநானூறு -315 பாடியவள் அவள்!

ஒரு மதியூகி போல அரசர்களிடத்து அவள் தூது போகும் காரியங்களைச் செய்தவள் (புறம் 267)அரசியலில் ஈடுபட்டிருந்த  இனக்குழுத் தலைவர்கள் ,வேளிர்கள் ,நாஞ்சில் வள்ளுவன் ,அதியமான் ,அவனது மகன் எழினி ,தொண்டைமான்,சேரன் மாவண்கோ ,பாண்டியன் கானப்பேரெயில் கடந்த  உக்கிரப் பெருவழுதி ,சோழன் இராசசூயம் வெட்ட பெருநற்கிள்ளி  அனைவருடனும் அவ்வப்போது தொடர்பு கொண்டவள் ஒளவை. அவள் அவ்வாறு உரையாட மூவேந்தரும் இடம் கொடுத்தனர் என்பதிலிருந்தே அவளின் அரசியல் செல்வாக்கையும் நாம் யூகிக்கலாம்.

ஒரு சராசரிப்  பெண்ணாக சமுதாய மக்களுடன் ஊடாடிய ஒளவை  தன்  பெற்றோருக்குப் பிறகு  தன்  சொந்தக்காலில் நிற்கிறாள் .

சமுதாயத்தோடும் அவள் ஒன்றித்து நிற்கிறாள். தன் மகன் மன்னனிடம் வாங்கும் சிறப்பான சலுகைகளைக் காட்டிலும் அவன் கால்கழி கட்டிலில் வெள்ளுடை போர்த்திப் பெரும்பேறு பெற வேண்டுமென்று அவா கொண்ட தாயை ரசிக்கிறாள்.(புறம்.-286)

தன்  மகனின் வீர மரணத்தைக்கேட்டவுடன் அவனுக்குக் குழந்தைப் பருவத்தில் பாலூட்டிய தன்  வற்றிய மார்பில் மீண்டும் பால் சுரந்தது என்ற வீரத் தாயை ரசிக்கிறாள் (புறம்.-295)

கரந்தைப்போருக்குக் கிளம்பும் முன்னர் யாருக்கு முதல் சிறப்பு செய்யவேண்டும் என்று அறிவுறுத்தி  அந்தப்போரில் ஈடுபட இருந்த வீரக்குடிமகனை ஊக்குகிறாள்.(புறம்.-290)

வீரமரணமடைந்து  கேட்பாரற்றுக் கிடந்த சவத்திற்கு இறுதிக்கடன் செய்கிறாள்.(புறம்.-311)அவளின் சமுதாய ஊடாடல் தமிழகத்திற்கு வீரர்கள் தேவை என்பதை உணர்கிறது.

{கீழ்வரும்  இந்த இணைப்பில் கண்மணி என்பார் மிகச் சிறப்பான ஒளவையாரைப் பற்றிய பல கருத்துக்களைப் பகிர்ந்துள்ளார். ஒளவையார் குறித்து கண்மணி அவர்கள்  கருத்துக்களைத் தழுவியதாகவே ஒளவை குறித்த  இந்தப் பகுதிப் பதிவு அமைந்திருக்கிறது. மேலதிகமாக ஒளவையாரை அறிய அங்கு செல்லவும். ( நன்றி; கண்மணி)}

 இருந்த போதும் தன்னைக் காக்க வைத்துவிட்டதில் அதியமான் மீது அவளுக்கு ரோசம் பொத்துக்கொண்டு வந்து விட்டது. ‘எத்திசைச் செலிலும் அத்திசை சோறே என்றுவிட்டு போய் விட்டாள். ‘வரிசை’ பார்த்து அதாவது தகுதி பார்த்து அதியமான் எதுவும் செய்யாமல் சும்மா தன் வித்துவத்தை - தகுதியைக் காக்க வைத்து விட்ட கோபம் அது.

அந்தப் பாடல் இது. புறநானூறு 229வது பாடல்.

வாயி லோயே! வாயிலோயே!
வள்ளியோர் செவிமுதல் வயங்குமொழி வித்தித், தாம்
உள்ளியது முடிக்கும் உரனுடை உள்ளத்து
வரிசைக்கு வருந்தும்இப் பரிசில் வாழ்க்கைப்
பரிசிலர்க்கு அடையா வாயி லோயே! 5

கடுமான் தோன்றல் நெடுமான் அஞ்சி தன்அறியலன்கொல்?
 என்னறி யலன்கொல்? அறிவும் புகழும் உடையோர் மாய்ந்தென,
வறுந்தலை உலகமும் அன்றே; அதனால்,
காவினெம் கலனே சுருக்கினெம் கலப்பை, 10
 மரங்கொல் தச்சன் கைவல் சிறாஅர்
மழுவுடைக் காட்டகத்து அற்றே:
எத்திசைச் செலினும், அத்திசைச் சோறே!

(வாயிற் காவலனே! வள்ளன்மை உடையவர் செவிகளிலே விளங்கிய சொற்களை விதைத்துப், பரிசிற் பயன் கொண்டு, தாம் நினைத்ததை முடிக்கும் வலிபெற்ற நெஞ்சமும், மேம்பாட்டினைப் பெற வருந்தும் இயல்பும் உடைய பரிசிலர்க்கு, அடையாத வாயிலோனின் காவலனே! அஞ்சி, தன் தரமறியானோ? அன்றி, எம் தரமும் அறியானோ? அறிவும் புகழும் உடையவர் பசியால் இறந்தார் எனும் வறுமையுற்ற உலகம் அன்று இது. அதனால், இசைக்கருவிகள் கொண்ட எம் காவினைத் தூக்கினேம்; முட்டுக் களைக் கட்டினேம். மரந் துணிக்கும் தச்சனின் தொழில்வல்ல மக்கள் காட்டுக்குச் சென்றால், ஏதாவது ஒரு மரம் கிடையாது போகுமோ? அது போலப் பரந்த இவ்வுலகிலே, எந்தத் திசையிலே சென்றாலும், அந்தத் திசையில் எமக்குச் சோறும் தட்டாது கிடைக்கும் என்று நின் வேந்தனிடம் அறிவிப்பாயாக!
( காண்க - புறநானூறு மூலமும் உரையும் 229- புலியூர்கேசிகன் )

வித்துவத்தின் மீதான அந்த ஞானச் செருக்கும் அவர்களுக்கு வரும் நன்றியுணர்வும் எத்தனை அழகு!

ஊருண்டு பேருண்டு உறவுண்டு சுகமுண்டு
உற்றார் பெற்றாரும் உண்டு!
நீருண்ட மேகங்கள் நின்றாடும் கயிலையில்
நீ வாழ இடமும் உண்டு!
தாயுண்டு மனமுண்டு அன்புள்ள
தந்தைக்குத் தாளாத பாசம் உண்டு! உன்
தத்துவம் தவறென்று சொல்லவும் ஒளவையின்
தமிழுக்கு உரிமை உண்டு!!!

ஆறுவது சினம்! கூறுவது தமிழ்!
அறியாத சிறுவனா நீ?
மாறுவது மனம்! சேருவது இனம்!
தெரியாத முருகனா நீ?
ஏறு மயில் ஏறு!
ஈசனிடம் நாடு!
இன்முகம் காட்ட வா நீ!
ஏற்றுக் கொள்வார்!
கூட்டிச் செல்வேன்!
என்னுடன் ஓடி வா நீ!

திரைப்படம்: திருவிளையாடல்
பாடியவர்: திருமதி. கே.பி. சுந்தராம்பாள்
இசையமைப்பாளர்: திரு. கே.வி. மகாதேவன்

இயற்றியவர்: கவியரசர் திரு. கண்ணதாசன்

Tuesday, June 9, 2020

வாழ்க்கை ஸ்தம்பித்தால்....

கொரோனா காலத்தில் வாழ்க்கை சட்டென்று ஸ்தம்பித்த போது.....


                                          

























Sunday, May 31, 2020

மரத்தின் பாடல்


ஆதிக்குடி நான்.

என் நிறமூர்த்தத்தில் பதிந்திருக்கிறது
பிரபஞ்சத்தின் இரகசியக் கோடுகள்
கிளைபரப்பும் இலைகளில்
மண்ணின் சாறு கலந்திருக்க
ஆகாயம் நோக்கி நிமிர்ந்து
காற்றுக்குக் கையசைக்கும்
விரல்களில் விழித்திருக்கிறது
அந்த விசித்திர உண்மை.

பூவின் வாசத்தை
குப்பிப் பூக்களில் அடைத்து வைத்து
தேனீக்களை விருந்துக்கழைக்கிறேன்
மனிதர்க்கு ஒழித்து தேனை
குருவிகளுக்கும் பகிர்ந்தளிக்கிறேன்.
பூப்பூத்து காய்காய்த்து
பழங்களைத் தின்னக் கொடுக்கையில்
பறவைகளுக்குத் தாயாகிறேன்.
அவைகள் விசிறிச் செல்லும் எச்சங்களில்
என் விருட்சங்களாகும் சூட்சுமம் ஒளிந்திருக்க
திமிர்த்து நிமிர்கிறேன்.
இதுவே நானெனெ நிமிர்ந்து நிற்கிறேன்.

வேறென்ன? யாதொன்றும் நானறியேன்
வேறொன்றும் யானறியேன்.
எனினும் ஏன்
வெட்டி வீழ்த்தினாய் என்னை?

முள்ளிவாய்க்காலில்
முடிந்து போன என் தேசமே......

பொறுத்திரு
சூட்சுமத்தின் இரகசியமென
நீருக்கும் விதைக்கும் நேரத்துக்கும்
நேரப்பட்டிருக்கிறது ஒரு  சந்திப்பு.
பறவை சுமந்த என் விருட்சம்
வீழ்ந்து பெருகும் அந் நாளில்
நான் ஒரு பெரும்
வினையெனவே எழுவேன்.
பெரும் வினையெனவே எழுவேன்

அப்போது என் மண்ணில் வேரூன்றி
சாறுறிஞ்சி மேலேறி
ஆகாயம் நோக்கி நிமிர்ந்து
பிரபஞ்சத்தின் இரகசியக் கோடுகள்
கலந்திருக்கும் அந்த
ஆதி வண்ணத்தின் சாயலில்
கையசைக்கும் இலை மீது
காற்றைப் பிடித்து எழுதுவேன்
வினையெனவே எழுந்தேனென்ற
அந்த ரகசிய  பாடல் ஒன்றை

அதன் பிறகு

பூத்துக் குலுங்குமென் வாழ்வு
மகரந்தங்கள் பிரிந்து பெருக.....

- யசோதா.பத்மநாதன் -
22.5.20.

( பதினொரு வருடங்களுக்கு முன் இம்மாதம் முள்ளிவாய்க்காலில் பெருகி ஓடிய  மரணங்களுக்கும் இழப்புகளுக்கும் இரத்தத்திற்கும் கண்ணீருக்கும்  ஓங்கி ஒலித்த ஒப்பாரிகளுக்கும் பெருமூச்சுக்களுக்குமாக......
அவற்றை நினைவுகளில் ஏந்தி...

Monday, May 18, 2020

பிரிவின் நிறம் செம்மஞ்சள்



பிரிவின் நிறம் செம்மஞ்சள்.
கயர்ப்பு நெல்லி சுவையதற்கு.

பச்சை மஞ்சள் சிவப்பு என
நிறம் மாறுகின்றன இலைகள்
பருவகாலத்தைப் பின்தள்ளி
மாற்றங்களை முன்னிறுத்தி.....

மஞ்சளில் இருந்து
சிவப்புக்கு நிறம் பெயரும்
இலையின் நுனியில்
அமர்ந்திருக்கிறது
பிரிவின் துயர் கெட்டியாக.

இலையின் நுனியில்
ஒரு காலத்தைப் போல
அமர்ந்திருக்கும்
கருப்பும் சிவப்புமென
வண்ணம் கொண்ட லேடி Bக்கோ
கசப்பினை பிளிந்து
தைல வாசனையை
காற்றில் பரப்புகிறது.

இடம்பெயர்கிறன
மனநிலைகள் மெல்லெனவே..
கற்றில் பரவும்
தைலவாசனை போலவே
பருவகாலத்தைப் பின்தள்ளி
மாற்றங்களை முன்னிறுத்தி
இலைபோல வெகு இயல்பாக....

ரேகையோரமாய் ஊர்ந்து
கிளைரேகையில் பரந்து
இலை மெல்ல
செம்மஞ்சள் ஆகும் தருணம்
ஆயிற்று அமைதியாய்
ஒரு விடுபடல் சம்பவம்

கயர்ப்பு நெல்லி சுவையை
உண்டு உயிர்க்கிறது
வாழ்வு.

அதன் உந்திய உயிர்ப்பில்
விருட்சத்தில் இருந்து
பிரிந்து உதிர்கிறது
இயல்பாக
செம்மஞ்சளேயான
இலையொன்றும்

உடலில் இருந்து உளம் ஒன்றும்...

நம்புங்கள்,
கயர்ப்பு நெல்லி சுவை கொண்ட
பிரிவின் நிறம் செம்மஞ்சள்.
செம்மஞ்சளேயாகும்.

- யசோதா.பத்மநாதன் -
18.5.20.

( வீதியில் சற்று முன்னர் பார்த்த செம்மஞ்சள் இலையொன்று தந்த கவிதை (?) இது )

Wednesday, May 6, 2020

வண்ணாத்திப் பூச்சி மனநிலைகள்....

இன்று ஒரு வண்ணாத்திப் பூச்சி மனநிலை.....
அது ஒரு மலரில் இல்லாமல் தத்தித் தத்தி பறந்து பறந்து வண்ண வண்ணப் பூக்களில் அதன் நிறங்களில் மயங்கி திரியும் ஒரு மனநிலை போல்வது அது....

தானே கொண்டிருக்கும் வண்ணங்களோடு வண்ணப் பூக்களில் அது குந்திக் குந்தி பறக்கும் இந்த பூலோகத்தில் தான் எத்தனை அழகுகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன...

நல்ல காலநிலையும் தான் இன்றைக்கு...20களில் சூரியன். ஆனால் வின்ரர் காலத்து குளிர்மை காற்றில்....

இந்த தேசம் கங்காரு குவாலாக்களுக்கு மாத்திரமல்ல;
இந்த தேசம் றோசாப்பூக்களுக்குரிய தேசமும் தான்....

நின்மதியான தேசமும் கூட.

அரசாங்கம் தன் பிரஜைகளில் உண்மையான அக்கறை கொண்டிருக்கிறது என்பதை இந்த கொரோனா வைரஸ் காலத்தில் நன்றாகவே உணர முடிந்தது.

இந்த சந்தர்ப்பத்தில் அவுஸ்திரேலிய கவிஞர் Pansy Rose Napaljaree அவர்கள் எழுதி ஆழியாள் மொழிபெயர்த்த ‘கங்காரு’ என்ற தலைப்பிலான கவிதையை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளத் தோன்றுகிறது. மிகத் தற்செயல் நிகழ்ச்சியாகத் தான் இக்கவிதையை இன்று வாசிக்க நேர்ந்தது.

அக்கவிதை கங்காரு பற்றிச் சொன்னாலும், அது கங்காரு தேசத்திற்குரிய மக்களின் மனநிலைக்கும் பொருந்திப்போவது மொழிபெயர்ப்பில் சிதையாமல் வந்திருப்பது மொழிபெயர்ப்புச் சிறப்பும் தான்.

கங்காரு

சுணையிலிருந்து
நீர் மெல்ல சலசலத்து ஓடுகிறது
மலைகளின் அடிவாரத்தை நோக்கி.

சிவந்த மலர்கள் வளரும்
வாசனையை முகர்ந்த வண்ணம்
கிளையொன்றில் கூடி அமர்ந்திருக்கின்றன
பறவைகள்.

துள்ளித் திரிந்ததில் களைப்புற்ற கங்காரு
ஒரு நிழலில் கால்நீட்டிச் சாய்ந்து கிடக்கிறது
நீரின் சலசலப்பைக் கவனித்தபடி.
தண்ணீர் மெதுவாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

மிகச் சந்தோஷமாய் இருக்கிறது அது
குறிவைத்து ஈட்டி எறிய மனிதர் எவரும்
அங்கில்லை.
ஏகாந்தத்தில்,
சிவந்த மலர்களின் மணத்தை மோந்து
அனுபவித்து மிதந்து
களைப்பு மிக மேவ
அது நித்திரைக்குப் போகிறது மெல்ல.

( நன்றி: கருநாவு; ஆழியாழ்;கன்பரா; 2013.மாற்று வெளியீடு )

சந்தேகமே இல்லை. இது நின்மதியான தேசம்.
பூக்கள் பூக்கும் பருவநிலை.

அதனால் தான் பூக்களும் இத்தனை அழகோ? அத்தனை வகையோ? அதனால் தான் அவுஸ்திரேலியாவை Garden country என்கிறார்களோ என்னவோ...

அனேகமாக எல்லா வீடுகளும் பூந்தோட்டத்தைக் கொண்டு இருக்கிறன. அரசாங்கம் எப்படி மக்களைப் பராமரிக்கிறதோ அது மாதிரி மக்களும் பூந்தோட்டங்களை  மினைக்கெட்டு ஒரு வித அக்கறையோடு; ஆசையோடு பராமரிக்கிறார்கள். அது ஒரு கொண்டாட்ட மனநிலையை அவர்களுக்கும் பார்ப்பவர்களுக்கும் கொடுத்து மகிழ்கிறது.

பூ லோகம் இது......
எத்தனை நிறம்.....
எத்தனை வகை....
என்ன ஒரு வாசம்....

சுமார் இரு ( 8.6.2018)  வருடங்களின் முன் நான் தற்செயலாய் நடந்து போன ஒரு பாதையோரத்து வீடொன்றில் பூத்திருந்த றோசாப்பூவை பல காலமாக என் what app ல் Profile Picture ராக வைத்திருந்தேன். அத்தனை கொள்ளை அழகு அந்தப் பூ. இன்றுவரை போனில் memory  கூடி பலவற்றை அழிக்க வேண்டி வந்தாலும் அழிக்காமல் வைத்திருக்கும் அற்புத மலர் அது.

பாதையோரத்து றோசா  8.6.2018
அற்புதமான; அபூர்வ சிருஷ்டி.

பின்பொரு போது அவ்வழியே போன போது அந்த மலர் இருந்த வீட்டையும் செடியையும் காணமுடியாமை ஒரு வித வருத்தத்தையும் பூவை படமாக வைத்திருப்பதில் ஒரு வித மகிழ்ச்சியையும் கலந்தனுபவிக்க நேரிட்டது.

கடந்த இந்த வருட தொடக்கத்தில் Flower Power என்ற பூங்கன்றுகள் மற்றும் பூந்தோட்டம் சம்பந்தமான பொருட்கள் விற்கின்ற கடைக்குப் போன போது, இந்தப் பூவின் ஞாபகார்த்தமாக ‘கான மயிலாடக் கண்டிருந்த வான்கோழி’ கணக்காக கிட்டத்தட்ட அது மாதிரியான சாயல் கொண்ட றோசாப் பூங்கன்று ஒன்றை வாங்கி வந்து வைத்திருக்கிறேன். அது வஞ்சகம் இல்லாமல் அழகாகவே பூக்கிறது. என்றாலும் அது மாதிரி வருமா... என்றொரு ஏக்கம் எனக்குள்ளே எப்போதும் இருந்த வண்ணமே இருக்கிறது. பாவம் என் வீட்டு றோசாவுக்கு இப்படி நான் துரோகம் இழைக்கலாகாது தான் எனினும் நான் என்செய்ய? பாழும் மனசு கேக்குதில்லையே....
என்வீட்டு றோசா 23.2.2020


இப்போதெல்லாம் அந்தப் பாதையால் நடந்து போகக் கூடிய தூரத்தில் வேலை அமைந்து போனது ஒரு தற்செயலான ஆசீர்வாதம்; அந்தப் பூ, தங்களுக்கான தேவதைகளிடம் கேட்டுக் கொண்ட விண்ணப்பமோ என்னவோ...

மனித அவசரங்கள் கடைசி நிமிடத்தில் காரில் போய் தொலைக்கவேண்டிய சந்தர்ப்பத்தையே எனக்கு - எனக்கு திட்டமிடும் பாக்கியம் அளிக்கப் படாத சாபத்தால் - எப்பொழுதுமே வாய்த்து விடுகிறது.

இப்படி எத்தனை சந்தர்ப்பங்களை தவற விடுகிறோம் வாழ்க்கையில்....

பத்து நிமிடம் நடக்கிற; புதிய காற்றையும் சூரிய வெளிச்சத்தையும் உடல் நிறைய ஏந்திக்கொள்ளுகிற; ஓர் புதிய உற்சாக மனநிலையைத் தருகிற; பூமியை வாகனத்தால் அசுத்தப் படுத்தாத; - தவற விடப்படக் கூடாத தருணங்கள்...

இன்று அந்த அதிஷ்டம் வாய்த்தது;

இன்றய சூரியன் புன்சிரிப்பு நிறைந்த குளிர் புன்னகையோடு வெளிவந்ததாலும் - முதல் சொன்னது போல ஒரு வண்ணாத்திப் பூச்சி மனநிலையை சில கவிதைகள் எனக்கு அளித்து, எனக்குள் இருந்த சிறுமியை ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்து தட்டி எழுப்பி விட்டதாலும், நடந்து போய் வருவதாக ஒரு தீர்மானம்.

மீண்டும் அதே பாதைவழி.

பாதை எங்கிலும் பல வகை மலர்கூட்டம்.

என்ன ஆச்சரியம்! எதிர்பாராத விதமாக அந்த மலர்செடி வளர்ந்து மீண்டும் பூத்திருந்தது. அந்த வீட்டுக்காரர் முன்னர் அதனைக் கத்தரித்து விட்டிருக்க வேண்டும். புதிதாகத் துளிர்விட்டு இந்த இலையுதிர்கால பருவநிலையில் செழித்து வளர்ந்திருந்தது அச்செடி.

அவைகளை மீண்டும் மனசாலும் கமறாவாலும் கைப்பற்றிக் கொண்டு வந்த இந்த நாளை இங்கு பதிவு செய்து விடும் ஒரு எளிய பிரயத்தனம் தான் இது!





அதே பாதையோரத்து றோசாச் செடி பூத்தமலர் 6.5.2020


வேறென்ன எனக்குள் இருக்கும் உசுப்பி விடப்பட்ட சிறுமியின் சின்னப் புன்னகையும் தான்.

மலரைக் கண்டடைந்ததில் அதன் செடித்தாய்க்கு ஹலோ சொன்னதில் தொடங்கி இருக்கிறது இன்றய காலை....

Tuesday, May 5, 2020

உள்ளார உள்ளார; உல்லாலா உல்லாலா........


ஒரு மயிர் கொட்டியைக் கண்டால்
அதை வாழ விடுங்கள்
அதற்கும் இருக்கிறது
புத்தம் புதிதாய் ஒரு
வண்ணாத்திப் பூச்சி வாழ்க்கை

மொட்டுக்களையும் ஏன் பறிக்கிறீர்கள்?
 நிற மூர்த்தங்களையும்
வாசத்தின் கூறுகளையும் கொண்டு
குவலயத்துக்கான அழகை அது
கருத்தரித்துக் கொண்டிருக்கிறது
 தெரியாதா?

மண்புழுவைக் கண்டால்
அருவருப்பானேன்?
உங்கள் மண்ணை அது
ஊதியமில்லாமல் உழுகிறதே
புரிவதே இல்லையா?

கரப்பானைக் கண்டால்
காத தூரம் ஓடுவானேன்?
உங்களை ஒரு போதுமது
கடித்து விடுவதில்லையே!

முதியோரக் கண்டால்
புன்னகைக்காமல் போவதேன்?
உங்கள் எதிர்காலம் அங்கே
கைகுலுக்குவதை
நீங்கள் காண்பதேயில்லையா?

கடைசியாக ஒன்று,
யாரோ பயிர் செய்த
மாணிக்க வாசகங்களை
இலவசமாய் அறுவடை செய்து போகிறீர்களே
ஒரு கொமண்ட் போட்டுவிட்டுப் போகலாகாதா?

யசோதா.பத்மநாதன்
5.5.2020. மதியம். 1.00 மணி.  :)

( சற்றுமுன் கடைத்தெருவுக்குப் போன போது தன்னந்தனியாக ஒரு மசுக்குட்டி நான் போன பாதையை ; இப்பதான் ஒரு அரை மணி நேரம் முன்பு கடந்தது. அது தான் இந்தக் கவிதையை ( ? ) எனக்குள் விதைத்து விட்டுப் போனது. பாவம் ; சன நெருக்கடியான தெருவில் தப்பிச்சுதோ தெரியாது....)

( மேலும், ஒரு நல்ல கவிதை வாசிப்பவரையும் எழுதத் தூண்டும் என்று எங்கோ வாசித்த ஞாபகம். கடந்த சில நாட்களாக சில கவிதைகளோடு எனக்கும் சகவாசம். அது எங்கு போனாலும் என்னோடு கூடவே வருகிறது. எனக்குள்ளே தூங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு சிறுமியை அது தட்டி எழுப்பி விட்டது. அதன் விளைவு தான் இது எல்லாம்....அவரை உங்களுக்கு தகுந்தபடி அறிமுகப்படுத்தும் காலம் வெகு தூரத்தில் இல்லை. அது வரை இந்தக் கத்துக்குட்டித் தனங்களை எல்லாம் நீங்கள் பொறுத்துக் கொண்டுதான் ஆகவேண்டும். :))

Saturday, May 2, 2020

கொரோனாவை நினைத்த படி...



கொரோனாவை நினைத்த படி
நடந்து போகிறான்
ஒரு வழிப்போக்கன்

பாதை எங்கனும்
சத்தமில்லா நிசப்தம்..

அவனுக்கோ
சட்டைப்பைக்குள் கனக்கிறது
புறாக்களின் வாழ்க்கையை
பார்த்த சலிப்பு....

குர் குர் சத்தங்கள்...
பகிர்ந்தமரும் மாடங்களில்
சல்லாப உரையாடல்கள்...
இளமையின் வழுவழுப்பில்
வழுக்கி விழும் அழகுகள்...
குறு குறு பார்வைகள்...
எதிர்க்கத் தெரியாத
அவைகளின் குணாம்சம்...
மனிதரோடு உறவாடி
பயமற்றுப் போன அன்னியோன்யம்...

கணவன் மனைவியென
பகிர்ந்துண்ட வாழ்வு...
முட்டையிட்டு குஞ்சு பொரித்து
பேறாக்கிய பெருமை...
தாயாகும் தந்தைமை...
தந்தையாகும் தாய்மை..

சகலதுக்கும் சகலருக்கும்
உரியதாகுமன்றோ
இந்த உலகு....

எனினும்,
எச்சம் எஞ்சும் மாடங்களை
சுத்தம் செய்யப் பஞ்சிப்பட்டு
அவைகளைக் கொல்லுமொரு
நஞ்சுக்கிண்ணம்!

தந்திரமாய் நஞ்சு வைத்து
கொல்லும் அந்தக் கைகளுக்கு
தெரிந்திருக்கக் கூடுமோ?
குஞ்சுகள் இன்னும்
இரைகளுக்குக் காத்திருப்பது குறித்து....
மாலை தேடி வரப் போகும்
ஜோடிப்புறா பெறப்போகும்
ஏமாற்றம் குறித்து....
மனித சகவாசத்தை
அவைகள் எவ்வளவு உண்மையென
நம்பின என்பது குறித்து...
அவைகளுக்கென்றும்
ஒரு வாழ்வு இருந்தது குறித்து
இன்னும் இன்னும்....
....................

இப்போதெல்லாம் மாடங்களில்
சத்தமே இல்லாத நிசப்தம்.
பாதை எங்கனும் காணும்
சத்தமில்லா நிசப்தம் போல....

சகலதுக்கும் சகலருக்கும்
உரியதாகுமன்றோ
இந்த உலகு....

அவனுக்கோ
சட்டைப்பைக்குள் கனக்கிறது
புறாக்களின் வாழ்க்கையைப்
பார்த்த சலிப்பு...

கொரோனாவை நினைத்த படி
நடந்து போகிறான்
ஒரு வழிப்போக்கன்.

யசோதா.பத்மநாதன்
2.5.2020.